Prolog

-         Cześć, jak się masz?- zapytała Nicole Scherzinger.

-         Cześć, dobrze, dziękuję.- powiedziała dziewczyna.

-         Jak się nazywasz?

-         Nazywam się Rosalie Brooks.- Odparła lekko zdenerwowana, niewysoka brunetka o jasnej skórze i niebieskich oczach stojąca na środku sceny.  Ubrana byłą w niebieską koszulę na krótkim rękawku, spodnie i beżowe buty.

-         Ile masz lat?- Louis Walsh zadał jej pytanie.

-         Piętnaście.- powiedziała nieśmiało.

-         Piętnaście?- Louis spytał z niedowierzaniem.

-         Tak.- odparła, a po chwili szybko dodała.- ale za kilka miesięcy skończę szesnaście.- uśmiechnęła się.

-         Dlaczego tu przyszłaś, Rosalie?- mężczyzna zadał jej następne pytanie.

-         Aby spełnić swoje marzenia.

-         Skąd pochodzisz?- zagaiła Cheryl Cole.

-         Pochodzę z Middlesbrough.

-         Przyjechałaś sama czy z kimś?- Cheryl zadała jej następne pytanie.

-         Przyjechałam tu razem z moimi rodzicami, dwoma starszymi braćmi i z moją przyjaciółką.

-         Co nam zaśpiewasz?- spytał Gary Barlow

-         Zaśpiewam wam ‘If I Ain’t Got You” Alicii Keys.- Powiedziała, a na widowni rozniósł się aplauz.

-         Prosimy.- odparł spokojnie Louis.

   Rose poczuła jak jej serce zaczyna szybciej bić, a w jej gardle powstaje gula, która uniemożliwia połknięcie śliny. Ręce zaczęły się strasznie pocić. Po chwili usłyszała pierwsze takty piosenki i zaczęła śpiewać. Z jej ust wydobył się słodki oraz delikatny głos. Już po paru zaśpiewanych słowach widzowie zaczęli klaskać.

-          Ona ma piętnaście lat?- zapytała Nicole Gary’ego.

Rose uśmiechnęła się widząc jak ludzie na widowni zaczęli pomału wstawać ze swoich siedzeń i zaczęli robić falę. Uniosła rękę i zrobiła to samo. Z każdą sekundą nabierała coraz więcej pewności siebie. Zaczęła swobodnie chodzić po scenie.

Za kulisami dumna rodzina oglądała jej występ. Nim się obejrzała piosenka już się skończyła, widownia i a ludzie z widowni zaczęli klaskać w dłonie. Gary uniósł swoją prawą dłoń w geście „lubię To”

-     Kruszynko, gdzie ty to wszystko trzymasz?- Cole pierwsza przejęła głos i mówiła z uśmiechem na twarzy.- to po prostu było niesamowite. Masz piękny wokal i nie warto go marnować. To było cudowne przesłuchanie.

-         Masz wielki potencjał, Rosalie. Świetnie poradziłaś sobie z ta piosenką. Moim zdaniem świetnie pasujesz do tego programu.- Walsh dodał swoje trzy grosze, na co nastolatka głową i uśmiechnęła się.

-         Zdecydowanie masz to coś, oraz piękny, mocny głos.- wyznała Scherzinger.- z ogromną chęcią chciałabym zobaczyć cię w dalszych odcinkach.

-         Masz nadzwyczajny, wspaniały wokal. Gdy usłyszałem, że chcesz wykonać utwór Alicii bardzo się tym niepokoiłem. Bardzo miło mnie zaskoczyłaś tym co zrobiłaś z tym utworem..- powiedział z uśmiechem Gary.

-         Dziękuję.- odparła nastolatka.

-         No dobrze, teraz musimy zagłosować. Cheryl?- zapytała szatynka Nicole.

-         Jestem na tak. Byłam zachwycona.

-         Louis?

-         Jestem na tak.

-         Gary?

-         Oczywiście, że tak.

-         Cztery razy tak, przechodzisz dalej.- krzyknęła Nicole.

-         Dziękuje.- dziewczyna odparła szczęśliwa do mikrofonu. Poczuła jak po jej policzkach spływają łzy szczęścia.- bardzo wam dziękuję. – odparła jeszcze raz, poczym zbiegła ze sceny i od razu wpadła w objęcia swojej szczęśliwej rodziny.

-         Ona była dobra.- powiedział Louis.

-         Naprawdę dobra.- odparła Cheryl.

-         Ma wspaniały głos.- oznajmił Gary

-         I jak się czujesz?- spytał prowadzący program, Dermot O’leary.

-         Świetnie. Po prostu nie da się tego wyrazić słowami.- odparła uradowana.- Po prostu byłam zaskoczona.- chwyciła się za głowę.- Jestem bardzo szczęśliwa.

A więc prolog został już zaliczony :) Mam nadzieję, że wam się spodobał i czekam na szczere komentarze. To jest mój pierwszy blog i mam nadzieję, że będziecie dla mnie wyrozumiali. I to chyba wszystko. Do następnego :)