-
Wszyscy byliśmy pewni, ze dostaniesz się do odcinków na żywo.
Powiedz, Rosalie, jak się z tym wszystkim czujesz.- zapytał ją Dermot.
-
To było okropne. Widocznie nie było mi to pisane.- zakryła
swoja twarz dłońmi i odeszła.- Przepraszam
Jedyne co musiała teraz zrobić to iść po swoje rzeczy do
jej rodziny mieszkającej w Londynie i pojechać na lotnisko z którego o dwudziestej drugiej miała pociągiem pojechać do swojego rodzinnego miasta. Załamana usiadła na starym, dużym, zepsutym głośniku,
który znajdował się przed audytorium. Wyjęła z kieszeni spodni swój telefon i
napisała numer do swojej mamy. Zawsze ja wspierała, wiec miała nadzieje, że w
tej trudnej chwili dla Rose, Monique ją pocieszy. Przyłożyła słuchawkę do ucha,
a po paru sekundach usłyszała melodyjny glos swojej rodzicielki.
-
I jak kochanie? Udało ci się przejść dalej?- spytała kobieta.
Pani Brooks była czterdziestoletnią kobietą o niebieskich oczach i
kruczoczarnych włosach. Jej skóra zawsze wyglądała na muśnięta słońcem, a na
jej twarzy zawsze gościł uśmiech.
-
Niestety, nie wyczytali mojego nazwiska.- powiedziała próbując
powstrzymać łzy.
-
Och, skarbie, wszystko będzie dobrze.- kobieta próbowała ja
pocieszyć.
-
Ty tego nie rozumiesz mamo. Straciłam swoja życiowa szansę
-
Zawsze możesz spróbować za rok.- mówiła do niej spokojnie.
-
Za rok chce ukończyć Liceum. Proszę skończmy już ten temat,
okay?
-
Dobrze.- odparła kobieta.- jutro przyjedziemy po ciebie na
lotnisko. Dzisiaj dzwoniła babcia, powiedziała, abyśmy w niedziele przyjechali
do niej na obiad.
-
Dobrze, mamo.- powiedziała nastolatka. Nagle w oddali
usłyszała głos jednego z członków ekipy produkcyjne wołającego wszystkie
dziewczyny.- musze kończyć, zadzwonię przed wylotem. Pa, kocham cię.-
rozłączyła się i podbiegła do mężczyzny
Wyglądał na dwadzieścia parę lat. Miał ubrana czarną
koszulkę z logo programu, czarne spodnie oraz trampki tego samego koloru. W
ręce trzymał podkładkę pod dokumenty z logo show, a na nosie miał okulary
kujonki. Stanęła pośród grupki dziewczyn. Z nerwów zaczęła obgryzać paznokcie.
- Członkowie
Jury poprosili mnie abym przyprowadził im następujące osoby.- przewrócił parę
kartek i zaczął czytać nazwiska.- Fenny Morgan...
Obok niego stanęła niewysoka dziewczyna z niebieskimi oczami i z rudawymi włosami. Ubrana była w czarną bluzę z nadrukiem, krótkie spodenki i czarne trampki "Converse". Rose przypomniała
sobie, ze widziała ja kilka dni temu na castingu. Przed
jury zaśpiewała ‘Demons’ zespołu Imagine Dragons, co wyszło jej naprawdę
nieźle
-
...Courtney Blair...
Obok Fenny stanęła wyższa od niej o parę centymetrów
dziewczyna z brązowymi włosami i z karnacją koloru kawy z mlekiem
oraz z piwnymi oczami. Na nogach miała ciemne buty za kostkę i białe skarpetki do kolan. Miała na sobie także czarną spódniczkę i koszulkę z krótkim rękawkiem, która lekko odsłaniała jej płaski brzuch. Jej szyję zdobił naszyjnik z wąsami, a we włosach miała czarną kokardkę..
Courtney była w tym programie dwa lata temu, ale trafiła tylko do domu jury,
ponieważ powiedzieli jej ze jest za młoda i powinna spróbować kiedy indziej.
Ostatnio śpiewała ‘Umbrella’ Rihanny.
-
...Charlotte Taylor...
Była to blondynka, która miała grzywkę zasłaniającą jej
czoło oraz niebieskie oczy. Miała na sobie turkusową koszulkę, krótkie spodenki, czerwone Vansy i okulary przeciwsłoneczne. W dłoni trzymała futerał, w którym trzymała swoją gitarę, a na nosie
miała okulary ray bany. Rose wiedziała,
że to ta Charlotte, które na ostatnim castingu zaśpiewała i zagrała na swojej
gitarze ‘Viva La Vida’ Coldplay.
-
...Kyla Payton...
Dziewczyna z kasztanowymi lokami i z piwnymi oczami podeszła
do reszty. W czarnej bluzie, krótkich białych spodenkach i z czarnymi Vansami prezentowała się równi
dobrze jak trójka pozostałych dziewczyn. Ze wszystkich dziewczyn wyróżniała ja lekka chrypką, która dobrze było słychać choćby w kawałku „Torn’ Natalie
Imburglia.
-
...i Rosalie Brooks.- powiedział mężczyzna, Rose stanęła obok
dziewczyn. Tak jak myślała, była najniższa z nich wszystkich.
Nastolatka była natomiast ubrana w czarną podkoszulkę, koszulę w kratę, krótkie spodenki i czarne Conversy.
Dziewczyny poszły za mężczyzną, który zatrzymał się przed
schodami do audytorium. Nastolatki weszły do pomieszczenia i stanęły przed
czwórką jurorów.
-
Hej dziewczyny.- przywitała się z nimi Nicole.
-
Cześć.- odpowiedziały zgodnym chórem.
-
Wiem jak musi być wam ciężko znowu tutaj stanąć. Chcielibyśmy podziękować wam za to, że zostaliście.- uśmiechnęła się do
nich przyjaźnie.
-
Długo się zastanawialiśmy, ocenialiśmy każda z was z osobna i
zdaliśmy sobie sprawę, ze nie możemy wypuścić z rąk tak utalentowanych
dziewczyn i postanowiliśmy zrobić z was zespół.- dziewczyny spoglądały
zszokowane na piosenkarkę.
zszokowane na piosenkarkę.
-
Tak, to dla was ostatnia deska ratunku.- mówiła Cheryl.
-
Będziecie musieli pracować razem po dziesięć, dwanaście,
czternaście godzin dziennie, aby nie zaprzepaścić tej szansy.- dokończył Louis.
Później dziewczyny postanowiły, aby razem pójść do jednej z
najlepszych, ich zdaniem, knajpki Nando’s. Każda z nich zamówiła coś innego. Dziewczyny były bardzo
zdziwione apetytem Fanny. Irlandka powiedziała im, że zawsze tyle je i nie tyje.
Niejedna dziewczyna dałaby wszystko, aby tak mieć. Nastolatki świetnie się
dogadywały, chociaż znały się tylko niecałą godzinę, w końcu Kyla wpadła na
świetny pomysł.
-
Hej, dziewczyny.- zaczęła.- co wy na to, aby spędzić razem
cały sierpień i lepiej się poznać. Parę kilometrów od mojego domu mój ojczym ma działkę nad jeziorem. Co wy na to?
-
Moim zdaniem to świetny pomysł.- powiedziała Charlie.
-
Tak, nie ma co.- odparła Courtney, gdy połknęła kawałek piersi
z kurczaka i popiła ja pepsi.
-
W końcu to jedyna taka okazja, co nie?- mówiła Fanny.
-
A ty Rose, co ty na to?- Kyla wyrwała brunetkę z przemyśleń.
-
Moim zdaniem to świetny pomyśl, ale najprędzej mogłabym do
ciebie przyjechać w drugim tygodniu sierpnia. W pierwszym tygodniu przyjeżdża
do mnie rodzina ze stanów, wiec chyba wypadałoby spędzić z nimi ten czas.-
mówiła nie odrywając wzroku od swojego talerza.
-
Och, szkoda.- westchnęła dziewczyna.- ale cieszmy się, ze
jednak przyjedziesz.
Brunetka wyciągnęła telefon z kieszeni swoich spodni i
spojrzała na wyświetlacz.
-
Cholera.- mruknęła pod nosem.
-
Coś się stało?- zapytała Courtney.
-
Za dwadzieścia minut mam pociąg. Muszę już
iść.- Podeszła do lady i oddała talerz i szklankę po pepsi.
-
Może cię podwiesi, kochana.- spytała matka Lottie.
-
Naprawdę nie trzeba, pojadę taksówką.- uśmiechnęła się do
kobiety.
Na pożegnanie przytuliła swoje nowe przyjaciółki, a
następnie mamę Charlotte. Ubrała swoją kurtkę oraz wzięła walizkę do
ręki i ruszyła w stronę drzwi.
-
Pa, zdzwonimy się jeszcze. Do widzenia.- odparła, poczym
pchnęła drzwi restauracji i wyszła.
Jej ciało zetknęło się z chłodnym brytyjskim powietrzem.
Weszła do pierwszej lepszej taksówki i podała adres. Gdy dojechała na miejsce
zostało jej pięć minut. Poszła na peron. Przed przypadek podsłuchała, rozmowy kobiety przez telefon, która żaliła się, że ich pociąg ma małe opóźnienia i pojawi się trochę później. Rose westchnęła i usiadła na swojej walizce. Nagle
uświadomiła sobie, że musi zadzwonić do swojej matki, co zrobiła i szczęśliwa
opowiedziała jej o całym zdarzeniu. Po chwili pociąg wjechał na peron, a ona
rozłączyła się, i weszła do środka. Poszła do przedziału, w którym usiadła przy oknie.
